Velen hebben deze reeds gelezen maar weinigen begrijpen wat ik ermee bedoelde.
Liefste S
Hetgeen ik nooit wilde dat zou gebeuren, is toch gebeurd.
Ik hou al jaren van jou, maar daar is verliefdheid bijgekomen.
Na al onze gesprekken besef ik meer dan ooit dat er niemand is zoals jij. Zonder dat ik het zelf echt doorhad, is er langs mijn kant diepe liefde voor jou beginnen ontstaan.
Al een hele week zit ik hiermee in mijn hoofd. Mijn gevoelens voor jou zijn sterker dan alles wat ik ooit eerder heb gevoeld — sterker zelfs dan mijn ooit gekoesterde droom om een eigen kind te hebben. En dat besef maakt het alleen maar intenser.
Ik weet dat het een onmogelijke liefde is. En net dat maakt me gek.
Met al het leuke wat er de laatste maanden is gebeurd, is er altijd één constante geweest: jij.
Als jij erbij bent, is alles leuker.
Bij jou kan ik mezelf zijn.
Bij jou voel ik mij goed.
Bij jou vind ik rust.
Dat ik jou met Fluffy vertrouw, wat voor mij het allerbelangrijkste is, zegt eigenlijk alles. Ik vertrouw jou met alles.
Ik schrijf deze brief omdat ik mijn gevoelens ergens kwijt moet en omdat ik altijd eerlijk tegenover jou wil zijn.
Je mag met deze woorden doen wat je wil. Ik heb volledig respect als je afstand wil nemen. Misschien is dat zelfs het beste…
En weet ook dit: ik zal er altijd voor je zijn als er iets is. Ik wil je nooit kwijt uit mijn leven. Je bent echt de liefste die er is — vergeet dat nooit.
Wat er ook gebeurt, weet dat wat ik voel oprecht is.
Wat ik met deze brief bedoelde, is misschien anders overgekomen dan hoe ik het werkelijk voelde. Daarom wil ik het even duidelijk en volledig uitleggen, zodat er geen misverstanden zijn over mijn intentie.
De basis van alles is dat onze vriendschap voor mij altijd iets heel waardevols is geweest. We hebben jarenlang een band opgebouwd waarin vertrouwen, openheid en echtheid centraal stonden. Dat was voor mij nooit iets oppervlakkigs. Het was iets waar ik echt belang aan hechtte en waar ik ook altijd eerlijk in wilde zijn.
In de loop van de tijd heb ik gemerkt dat mijn gevoel veranderd is. Wat begon als pure vriendschap, is langs mijn kant dieper geworden. Dat is niet iets wat ik bewust heb laten gebeuren of waar ik naartoe gewerkt heb. Het is gewoon gegroeid door alles wat we samen hebben meegemaakt, door hoe goed het voelde om bij haar te zijn, en door hoe vanzelf alles ging tussen ons.
Belangrijk om te begrijpen is dat ik die verandering in gevoel niet heb gezien als iets dat per se moest leiden tot een relatie. Integendeel. Ik besefte zelf ook dat dit waarschijnlijk geen wederzijds verhaal was en dat het dus geen “toekomst” had op die manier. Daarom heb ik ook letterlijk benoemd dat het een onmogelijke liefde was. Dat was geen poging om drama te maken, maar net een manier om aan te geven dat ik realistisch was en geen verwachtingen had.
De reden waarom ik die brief geschreven heb, was omdat ik vond dat ik eerlijk moest zijn. Onze vriendschap was altijd gebaseerd op openheid, en voor mij voelde het fout om zoiets belangrijks voor mezelf te houden en te doen alsof er niets veranderd was. Ik wilde geen spel spelen, geen dubbele laag hebben in hoe ik met haar omging. Ik wilde gewoon zuiver blijven in hoe ik met haar omging, zoals dat altijd geweest was.
Tegelijk was het absoluut niet mijn bedoeling om haar ergens toe te verplichten of om druk te zetten. Ik heb ook bewust geschreven dat ze met die woorden mocht doen wat ze wilde en dat ik het volledig zou begrijpen als ze afstand nodig had. Dat was geen manipulatie of omgekeerde psychologie, maar net het tegenovergestelde: ik wilde haar ruimte geven en tonen dat ik haar grenzen respecteer, wat die ook zouden zijn.
Wat voor mij misschien nog het belangrijkste was, is dat ik haar niet wilde verliezen als persoon in mijn leven. Mijn grootste angst zat niet in het feit dat mijn gevoelens niet beantwoord zouden worden, maar in het idee dat onze vriendschap daardoor kapot zou gaan. Daarom heb ik ook expliciet geschreven dat ik haar nooit kwijt wil en dat ik er altijd voor haar zou zijn. Dat kwam niet vanuit druk, maar vanuit oprechte waardering voor wie ze is en wat ze voor mij betekend heeft.
De brief was dus geen vraag om een relatie, geen poging om iets te veranderen en ook geen verwachting dat zij iets zou moeten voelen of doen. Het was enkel een moment van eerlijkheid, omdat ik vond dat zij het recht had om te weten wat er in mij speelde, net omdat onze band altijd zo open geweest is.
Als ik het in één duidelijke gedachte moet samenvatten, dan is het dit:
ik heb niets willen afdwingen of veranderen, ik heb enkel mijn gevoel eerlijk uitgesproken, met het grootste respect voor haar vrijheid en met de hoop dat de vriendschap kon blijven bestaan, ook al waren mijn gevoelens veranderd.
Dat is alles wat ik met die brief bedoeld heb.